Προσυνεδριακός Διάλογος

«Η χειρότερη στιγμή της ζωής μου, ήταν όταν έπρεπε να σηκώσω στα δικά μου χέρια το γιο μου, από το κρεβάτι για να τον πάρω στο νοσοκομείο. Κρίμα η νεολαία μας να καταστρέφεται με αυτό τον τρόπο». «Είμαι υπέρ της αποποινικοποίησης της χρήσης της μαριχουάνας».

Η πρωτοφανής για τα παγκόσμια δεδομένα οικονομική κρίση του Καπιταλισμού, που έχει διασύρει και παρασύρει προς τον πάτο ισχυρές και μη οικονομίες, κρούει πλέον τoν κώδωνα του κίνδυνου και ζητά επιτακτικά από κράτη, ευρωπαϊκά δίκτυα, εμπειρογνώμονες και άλλα συναφή, να μιλήσουν για τη φτώχεια. Βέβαια, η φτώχεια δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο για τα σύγχρονα κοινωνικά δεδομένα, ούτε για το καπιταλιστικό σύστημα, το οποίο, με ή χωρίς κρίση, πάντοτε φρόντιζε να συντηρεί στις τάξεις του φτωχούς.   Παλαιότερα το θέμα της φτώχειας συνδεόταν από πολλούς κυρίως με τις υπανάπτυχτες χώρες, και προκαλούσε τη συμπόνια των πολιτισμένων αναπτυγμένων χωρών. Τι γίνεται όμως όταν η φτώχεια, δεν στέκεται απλά στο κατώφλι του σπιτιού μας, αλλά έχει μπει μέσα για τα καλά;

Μεγαλώνοντας μέσα σε μια κοινωνία όπου ο ατομικισμός, ο εγωισμός και ο αέναος ανταγωνισμός εξιδανικεύονται, ο συντηρητισμός, η απάθεια και η αποχαύνωση κυριαρχούν, ένα κοινωνικό σύστημα όπου το κέρδος γίνεται αυτοσκοπός και το χρήμα θεοποιείται, όροι όπως κοινωνική αλληλεγγύη, σεβασμός προς το συνάνθρωπο, ισότητα και δικαιοσύνη, αποτελούν «αξίες υπό εξαφάνιση».

loader